Αιρετικά

Τι θα λέγατε αν μιλούσαμε για λύκους και για γεράκια; Για τον λυκηγενή Απόλλωνα που είχε ως ιερά του ζώα το λύκο και το γεράκι; Για τους Ιέρακες του Μίθρα; Ή για τον γερακόμορφο Ώρο και για τον λυκόμορφο πατέρα του, τον Όσιρι Χέντι Αμέντι; Ή μήπως θα προτιμούσατε τον επίσης λυκόμορφο Ουπου­άουτ, “Εκείνον που Ανοίγει τις Πύλες”;

Οι τεχνικές στρατηγικής και ψυχολογικού πολέμου που περιγράφονται τόσο στη «Σφήκα» όσο και στα «Ζωντόβολα» είναι αξεπέραστες, μα πάνω απ’ όλα εφαρμόσιμες διαχρονικά. Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου εξετάστηκε ως σοβαρή πιθανότητα, από τις αμερικανικές αρχές, να απαγορευτεί η κυκλοφορία της «Σφήκας», εξαιτίας των εύκολων κι εφαρμόσιμων μεθόδων ανταρτοπολέμου και των αδυσώπητων τακτικών που αναφέρονται στο βιβλίο. Όμως, ο ίδιος ήταν βαθιά ανθρωπιστής, όπως φαίνεται και στο διήγημα «Κάπου...

Θέλω σήμερα να σας χτυπήσω κι εγώ ένα καμπανάκι, για κάποιους που ασκούν τις μαντικές «τέχνες» με εντελώς διαφορετικά κίνητρα από την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίζει το μέλλον. Γι' ανθρώπους που σκοπό τους έχουν να συλλέγουν πληροφορίες με τις παραπάνω μεθόδους από "πελάτες τους", για λογαριασμό ομάδων και... σχημάτων, με κίνητρα από εκβιασμό μέχρι πολιτικούς χειρισμούς, από καταγραφή συνηθειών, π.χ. για λόγους δημιουργίας μιας παράξενης βάσης δεδομένων για μελλοντική άσκηση πίεσης,...

Γιώργος Μπαλάνος~ Tο περιεχόμενο του Κουτιού της Πανώρας δεν ήταν καλό ή κακό· δεν είχε σημασία το ίδιο το περιεχόμενο όσο ο έλεγχός του, και το χάσιμο του ελέγχου συμβολίζεται με το άνοιγμα του Κουτιού. Οι Λέξεις δεν ήταν κι αυτές καλές ή κακές· ήταν απλά σύμβολα συνεννόησης. Δεν είχαν υπόσταση, αλλά περιέγραφαν πράγματα δίνοντάς τους έτσι υπόσταση. Όταν όμως οι λέξεις ξέφυγαν από τον έλεγχο, απόκτησαν δική τους οντότητα κι έγιναν οι ίδιες πραγματικότητες. Αλλά ας πάμε λίγο πιο πίσω… Οι θεοί...

Χριστίνα Σαββανή, Locus-7 ~ Ο δεκάλογος αποκοιμίσματος κάποιων δήθεν αφυπνιστών. Μια σύνοψη αρχών ψυχολογικού πολέμου στη δημόσια και ιδιωτική ζωή.

Όσες φορές κι αν γραφτεί, όσες φορές κι αν ειπωθεί, όσες φορές κι αν αποδειχθεί με πράξεις και ντοκουμέντα, το είδος μας δεν θα πάψει να βλέπει πράγματα και καταστάσεις διαρκώς ανθρωποκεντρικά, επιδιώκοντας την ασφάλεια της εθελοτυφλίας για ό,τι δεν καταλαβαίνει, καθώς συνήθως αρνείται να καταβάλει το τίμημα της διαδικασίας κατανόησής του.