Οι Iπτάμενοι Δίσκοι του Τρίτου Ράιχ

Κατά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ασυνήθιστα φαινόμενα εμφανίζονταν στους ουρανούς της Ευρώπης. Για παράδειγμα, πολλοί πιλότοι των συμμαχικών δυνάμεων αλλά και του Άξονα, ανέφεραν ότι είχαν παρενοχληθεί από μυστηριώδη αεροσκάφη που έμοιαζαν με περίεργα φώτα τα οποία έμοιαζαν να κινούνται κάτω από τις εντολές κάποιας άγνωστης νοημοσύνης. Αν και οι περισσότερες απ’ αυτές τις μαρτυρίες απορρίφθηκαν ως παραισθήσεις αγχωμένων πιλότων που έφταναν στα όρια των ψυχοσωματικών τους αντοχών κατά τη διάρκεια πολύωρων πτήσεων και επικίνδυνων αερομαχιών, κάποιες άλλες έτυχαν σοβαρότερης αντιμετώπισης. Κορυφαίοι επιστήμονες όπως ο Luis Alvarez, ο οποίος έλαβε το βραβείο Νόμπελ για τις έρευνές του στο πεδίο της υπο-ατομικής Φυσικής το 1968, άρχισαν να τις εξετάζουν με μεγάλη προσοχή. Αξίζει να ειπωθεί ότι ο Luis Walter Alvarez είχε συνεισφέρει καίρια στην κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας, είχε προτείνει την σάρωση των πυραμίδων της Αιγύπτου με ακτίνες Χ προκειμένου να διαπιστωθεί αν μέσα τους κρύβονταν μη ανακαλυφθέντες θάλαμοι, ενώ ήταν ένας από τους πρώτους επιστήμονες που είχε υποθέσει ότι οι δεινόσαυροι είχαν εξοντωθεί εξαιτίας της πρόσκρουσης ενός αστεροειδή με τη Γη. Το 2007, η American Journal of Physics σχολίασε σε κάποιο άρθρο της ότι ήταν ένας από τους πιο «ευφυείς και παραγωγικούς επιστήμονες της πειραματικής φυσικής του 20ού αιώνα».

Ο λόγος που επιστήμονες όπως ο Luis Alvarez αποφάσισαν να ασχοληθούν με τις ανησυχητικές αυτές αναφορές, ήταν γιατί υποψιάζονταν ότι τα foo fighters, όπως ονομάστηκαν εκείνα τα μυστηριώδη φώτα, ήταν τεχνολογικά προηγμένα γερμανικά αεροσκάφη. Εξάλλου, οι Γερμανοί είχαν ήδη αναπτύξει τεχνολογικές καινοτομίες όπως ήταν οι πύραυλοι V-1 και V-2 που βρίσκονταν δεκαετίες μπροστά από την εποχή τους. Οι υποψίες αυτές ενισχύονταν από το γεγονός ότι κάποια από αυτά τα foo fighters φαινόταν να είχαν προκαλέσει ζημιές σε συμμαχικά αεροσκάφη.

Μια δεύτερη κατηγορία άγνωστων αεροσκαφών ήταν οι λεγόμενες «ρουκέτες-φαντάσματα» που άρχισαν να οργώνουν τους ουρανούς των Σκανδιναβικών χωρών από το 1946 και μετά και για τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε κάτι περισσότερο στο ακόλουθο άρθρο μου "ΦΑΣΜΑΤΙΚΕΣ ΡΟΥΚΕΤΕΣ, ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΑΙΝΙΓΜΑ".

Μέχρι σήμερα, το μυστήριο που περιβάλλει τις «ρουκέτες-φαντάσματα» δεν έχει διαλευκανθεί. Το 1946 βέβαια, πολλοί είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για πυραύλους V-1 και V-2 που απογειώνονταν από την πρώην πυραυλική βάση των Γερμανών στο Peenemunde από τους Σοβιετικούς. Κάποιοι άλλοι ισχυρίστηκαν ότι οι μάρτυρες του φαινομένου έβλεπαν κάποιες πρώιμες δοκιμές κατευθυνόμενων πυραύλων, μια θεωρία που εξηγούσε το γιατί άλλαζαν τροχιά κατά τη διάρκεια των πτήσεων τους.

Μια παρόμοια προσέγγιση υιοθετήθηκε για να εξηγηθούν οι πολλαπλές θεάσεις «ιπτάμενων δίσκων» που ακολούθησαν την πρώτη αναφορά του φαινομένου από τον επιχειρηματία πιλότο και πολιτικό Kenneth Arnold το 1947. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις 24 Ιουνίου του 1947, κατά τη διάρκεια μιας πτήσης πάνω από το βουνό Rainier της Washington, είδε εννέα ασυνήθιστα αεροσκάφη που πετούσαν σε σχηματισμό, με πολύ μεγάλη ταχύτητα και που είχαν σχήμα κυρτό, εκτός από ένα που έμοιαζε με μισοφέγγαρο. Η παρομοίωση που χρησιμοποίησε για να περιγράψει την κίνησή τους «σαν δίσκοι που κάποιος πετάει στο νερό» αποτέλεσε το έναυσμα για την επινόηση του όρου «ιπτάμενος δίσκος».

Οι υπεύθυνοι του προγράμματος Sign, το οποίο αποτέλεσε και την πρώτη προσπάθεια της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας να εξετάσει σοβαρά το φαινόμενο των «ιπτάμενων δίσκων», επισήμανε ότι το σχήμα των οχημάτων που είχε αναφέρει ο Arnold έμοιαζε πολύ με τα αεροναυτικά σχέδια των Γερμανών αδελφών Horten.

Το 1950, ο Giuseppe Belluzzo, ένας Ιταλός μηχανολόγος και πολιτικός που είχε εργαστεί ως υπουργός Οικονομικών για τον Ιταλό δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι, ισχυρίστηκε σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Il Giornale d’ Italia, ότι οι Ιταλοί και οι Γερμανοί είχαν κατασκευάσει κυκλικά φτερωτά αεροσκάφη προτού ηττηθούν από τους συμμάχους. Αυτά τα δισκοειδή αεριωθούμενα κατασκευάσματα μπορούσαν να απογειωθούν κάθετα και να πετάξουν οριζόντια. Ο Belluzzo είχε δηλώσει επίσης, στην παραπάνω συνέντευξη ότι «κάποια μεγάλη δύναμη τα βάζει να πετάνε για να τα μελετήσει». Μια βδομάδα αργότερα, το Der Spiegel δημοσίευσε μια συνέντευξη του Rudolf Schriever, ενός καταξιωμένου Γερμανού πιλότου και μηχανικού ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είχε ασχοληθεί με την ανάπτυξη ενός αεροσκάφους που είχε κατασκευάσει η Luftwaffe και το οποίο ονομαζόταν Flugscheibe. Επρόκειτο για ένα περιστρεφόμενο ιπτάμενο αντικείμενο που μπορούσε να πετάει οριζόντια αλλά και κάθετα. Γνωστό και ως «γυροπλάνο», το εν λόγω σκάφος είχε πρωτοσχεδιαστεί το 1923 στην Ισπανία. Σύμφωνα πάντα με τον Schriever, οι Ναζί βελτίωσαν αυτή την τεχνολογία σε ένα εργοστάσιο της BMW στην Πράγα.

Το 1952, ο δρ Heinrich Richard Miethe, ένας υποτιθέμενος Γερμανός αεροναυπηγός, ισχυρίστηκε ότι ήταν υπεύθυνος μιας ομάδας έξι τεχνικών που είχαν εργαστεί για τα ονομαζόμενα Vergeltungswaffen (όπλα αντιποίνων) στο Peenemünde του Essen, στο Dortmund και στο Stettin. Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι είχε αναπτύξει προσωπικά ένα σκάφος που ονομαζόταν V-7 (Vergeltungswaffe-7), το οποίο είχε δισκοειδές σχήμα, διέθετε μια εσωτερική καμπίνα και μια τουρμπίνα της BMW. Το συγκεκριμένο σκάφος μπορούσε να φτάσει στην στρατόσφαιρα και ν’ αναπτύξει υπερηχητικές ταχύτητες.

Άσχετα με την αληθοφάνεια των παραπάνω ισχυρισμών, είναι γεγονός ότι οι αξιωματούχοι των συμμαχικών δυνάμεων, όπως ο Roy Fedden και ο Edward J. Ruppelt, έχουν αναφέρει, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, ότι κατά τη διάρκεια της προέλασης του συμμαχικού στρατού στη γερμανική ενδοχώρα, ανακαλύφθηκαν σχέδια ασυνήθιστων όπλων και αεροσκαφών που είχαν αναπτύξει οι Γερμανοί ως μέρος του προγράμματος Wunderwaffe το οποίο περιλάβανε την ανάπτυξη προχωρημένων συστημάτων πυραυλικής και αεριωθούμενης προώθησης.

Σήμερα, κανείς δεν αρνείται το γεγονός ότι τόσο οι δυνάμεις του Άξονα όσο και οι Συμμαχικές δυνάμεις είχαν ενδιαφερθεί για την κατασκευή κυκλικών αεροσκαφών που θα μπορούσαν να απογειώνονται κάθετα και να φτάνουν σε μεγάλα ύψη. Επίσης, όλοι γνωρίζουμε ότι μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί Γερμανοί επιστήμονες μετακόμισαν στις ΗΠΑ και εργάστηκαν σε προγράμματα διαστημικής εξερεύνησης. Οι πύραυλοι που έστειλαν τελικά τους πρώτους ανθρώπους στο φεγγάρι βασίζονταν στην τεχνολογία που είχε χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά στη λειτουργία των γερμανικών πυραύλων V-1 και V-2.

Φήμες σχετικά με ναζιστικούς ιπτάμενους δίσκους άρχισαν να κυκλοφορούν σε εθνικιστικούς κύκλους της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50, καθώς και η πεποίθηση ότι κάποιο «τελευταίο Τάγμα» που είχε στην κατοχή του UFOs πολύ υψηλής τεχνολογίας, κρυβόταν σε υπόγειες στρατιωτικές βάσεις στην Ανταρκτική. Αυξημένες σε αριθμό αναφορές για ιπτάμενους δίσκους σ’ εκείνη την περιοχή του κόσμου έκαναν την ιστορία πιο πιστευτή. Αργότερα, το 1974, οι Γερμανοί συγγραφείς Mattern και Christof Freidrich προπαγάνδισαν αυτούς τους ισχυρισμούς στο βιβλίο τους «UFO’s Nazi Secret Weapon?» που εκδόθηκε το 1974. Όπως αποδείχτηκε, βέβαια, ο Friedrich ήταν στην πραγματικότητα ο Ernst Zündel, ένας νεοναζί εκδότης που συνδύασε τις ιστορίες σχετικά με την υπαρκτή επιχείρηση εξερεύνησης Highjump των Αμερικανών στην Ανταρκτική, με περίτεχνους μύθους που προπαγάνδιζαν κάποια ναζιστική αναγέννηση. Ο Zündel στήριξε τους ισχυρισμούς του πάνω στα λόγια ενός δημοσιογράφου που είχε συμμετάσχει στην παραπάνω επιστολή, του Lee Van Atta, ο οποίος είχε δηλώσει σ’ ένα άρθρο του στην εφημερίδα της Χιλής «El Mercurio», ότι ο ναύαρχος Richard E. Byrd, που είχε ηγηθεί της αποστολής, είχε προειδοποιήσει τους ανωτέρους του σχετικά με εισβολές εναέριων σκαφών από τις πολικές περιοχές. Ωστόσο, στην πραγματικότητα ο Byrd φοβόταν μια επίθεση της σοβιετικής πολεμικής αεροπορίας ενάντια στις ΗΠΑ από το βόρειο και το νότιο πόλο και όχι ναζιστικούς ιπτάμενους δίσκους.

Το ζήτημα των ναζιστικών ιπτάμενων δίσκων μετατράπηκε τελικά σ’ ένα αμάλγαμα ιδεών που περιλάμβαναν εξωγήινους, μυστικές ναζιστικές τεχνολογίες και υποτιθέμενα χαμένα πρωτότυπα αεροσκάφη της Γερμανικής βιομηχανίας. Γνωρίζουμε βέβαια ότι όντως οι ναζί είχαν σπαταλήσει πολλές από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους αναπτύσσονταν τα λεγόμενα Wunderwaffen, τα «όπλα θαύματα», δηλαδή οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας που θ’ άλλαζαν την πορεία του πολέμου. Έτσι, είχε δημιουργηθεί ένα πολύ γόνιμο έδαφος πάνω στο οποίο μπορούσαν ν’ αναπτυχθούν διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που άντεξαν τη δοκιμασία του χρόνου. Γνωστά προϊόντα αυτών των εξοπλιστικών πειραματισμών των Γερμανών ήταν εξάλλου οι πύραυλοι V-1 και V-2 που είχαν πλήξει το Λονδίνο κατά το τέλος του πολέμου, όπως και τα πρώτα αεριωθούμενα πολεμικά αεροσκάφη. Ωστόσο πολύ λίγα από αυτά τα όπλα πρόλαβαν ν’ αναπτυχθούν μαζικά και, όπως αποδείχτηκε, αποτέλεσαν μια παράλογη σπατάλη που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.

Έρικ Σμυρναίος

Πηγές:
https://www.ianvisits.co.uk/calendar/2022/10/22/the-nazis-and-ufos-michael-fitzgerald-by-zoom-304505
https://bigthink.com/the-past/nazi-ufo-origins/
https://historyatkingston.wordpress.com/2022/08/13/the-fourth-reich-the-continuing-appeal-of-conspiracy-theories-about-hitler-and-the-nazis-2/